15 lutego, przypada 27. rocznica uwięzienia Abdullaha Öcalana. Öcalan, lider i współzałożyciel Partii Pracujących Kurdystanu (PKK), został zatrzymany w 1999 roku w wyniku międzynarodowego spisku, w który zaangażowany był szereg państw, w tym Stany Zjednoczone, Wielka Brytania oraz Izrael.
Jesienią 1998 roku, pod presją Turcji oraz wpływowych państw zachodnich, został zmuszony do opuszczenia Syrii, w której przebywał od czasu przewrotu wojskowego w Turcji w 1980 roku. Ankara zagroziła wówczas Damaszkowi eskalacją konfliktu, co doprowadziło do jego wyjazdu i rozpoczęcia wymuszonej tułaczki po Europie i Bliskim Wschodzie. W kolejnych miesiącach odmawiano mu stałego azylu w krajach, do których się udawał, między innymi we Włoszech, a jego sytuacja stawała się coraz bardziej niepewna.
Kulminacją tych wydarzeń było zatrzymanie 15 lutego 1999 roku w Nairobi, gdzie przebywał na terenie greckiej placówki dyplomatycznej. Został ujęty podczas opuszczania jej terenu, a następnie przetransportowany do Turcji. Od tamtej pory przebywa w więzieniu o zaostrzonym rygorze na wyspie İmralı. Stało się to jednym z kluczowych wydarzeń dla ruchu kurdyjskiego.
Dla Kurdów i Kurdyjek zatrzymanie stało się symbolem międzynarodowego spisku globalnych i lokalnych mocarstw, które mimo dzielących je różnic są w stanie skoordynować swoje działania, aby nie dopuścić do podważenia status quo na Bliskim Wschodzie. Jednocześnie jego zatrzymanie wprowadziło nową dynamikę do rozwoju samego ruchu. Öcalan w więzieniu, między innymi pod wpływem lektury dzieł Murraya Bookchina, dokonał ostatecznego zerwania z tradycją marksizmu leninizmu i wypracował nową ideę demokratycznego konfederalizmu, która stała się wiodącą ideą dla o ruchu kurdyjskiego w Turcji i Syrii. Jednocześnie ruch został pozbawiony niekwestionowanego przywódcy, co wymusiło na nim wypracowanie nowych, bardziej pluralistycznych form samoorganizacji.
Do dziś 15 lutego jest dniem, w którym tysiące Kurdów i Kurdyjek domagają się uwolnienia swojego lidera. Co roku towarzyszą temu duże protesty w różnych częściach Kurdystanu, również w Rożawie. Osoby przebywające w Rożawie donoszą o masowych demonstracjach z tej okazji także dziś. Jedna z większych miała miejsce w Til Temir. W przemówieniach przedstawiciele i przedstawicielki lokalnej administracji, nawiązując do myśli Öcalana o zagrożeniach związanych z powstawaniem państw narodowych, przestrzegali Kurdów i Kurdyjki, aby nie wpadli w pułapkę nacjonalizmu. Na demonstracji obecne były także flagi KDP, czyli partii kurdyjskiej związanej z bardziej nacjonalistycznym ruchem kurdyjskim i klanem Barzanich rządzącym w irackim Kurdystanie, co należy uznać za widoczną oznakę zbliżenia pomiędzy różnymi kurdyjskimi siłami polityczny. Ponad połowę uczestniczek marszu stanowiły kobiety. Widocznych było również wiele dzieci.
